یک تصور عامیانه است که می گوید زمانی که یک مژه از پلکت افتاده است کسی به تو نگوید، تا تو یک آرزو کنی و حدس بزنی مژه زیر کدام چشمت افتاده است.اگر درست گفته باشی آرزویت برآورده می شود.در غیر این صورت آهی می کشند و می گویند آرزویت بر باد رفت. . . حال این آرزوها چه ربطی دارد به مژه چشم تا برآورده شود؟یعنی واقعا می توان آرزوهای به این سنگینی را با مژه ای به این کوچکی برآورده شدنش را تضمین کرد؟

از دوستی شنیدم که می گفت:هر روز آرزو می کردم،آرزوهایم را می گفتم و می نوشتم.فکر می کردم فقط باید آرزو کنم.آرزو می کردم یکی پس از دیگری،جوری که آرزوهایم روی هم انباشته شده بود.آرزوهای اولم شاکی شده بودند و می گفتند از خیر ما بگذر. ما که بر آورده نمی شویم پس آرزوهایت را از ما پس بگیر تا ما رها شویم.اول فکر می کردم آرزوهایم خسیس هستند و خودشان نمی خواهند تا بر آورده شوند تا از قید و بند رها شوند. اما نه گویی اشتباه می کردم.آرزوهایم از زیر کار در برو نبودند.این من بودم که آرزوهای بزرگ می کردم اما تلاش های کوچکی.آرزوهایم هر روز مرتفع تر می شد اما تلاش هایم روی زمین مانده بود.من سقف آرزوهایم را تعیین نکرده بودم تا بتوانم چراغی به آن آویزان کنم و فراموش کرده بودم آرزوی هر شخصی هدایت او را به عهده دارد (جورج هربرت)

من به خاطر این که به آرزوهایم نمی رسیدم از پروردگارم دلگیر بودم و فراموش کرده بودم خداوند وقتی می خواهد کسی را فاسد سازد او را به همه ی آرزوهایش می رساند........